متن آرام سادگی ام را

ذات بی نام قصه می آلود

.

آنکه می زد دم از بهانه ی عشق

در نیام فریب می آسود

.

من شبیه ترانه ام بودم

او شبیه مه ای که بود و نبود

.

شعر های مرا که پر شد از عشق

به گذشت زمانه می بخشود

.

من و چشمی به راههای بلند

او و قلبی که شد اسیر رکود

.

گوهر سرخ رنگ قلب مرا

گاه رفتن ز سینه ام بربود ....

ناهید

       

      سال نو مبارک