سراغت را از راههای گمشده می گیرم

و نشان تو را

در چشم های رهگذران می جویم

.

سکوت بی پناه مرا صدا نمی زنی

و من از هیچ شروع می کنم

و به انتهای آمدنت می رسم ....

....

ناهید*

       

چراغ خانه روشن ماند و رفتی

نگاهم در نگاهت ماند و رفتی

دل از مهر من و این خانه کندی

دلم نزد دلت جا ماند و رفتی ...

ناهید*

       

از من چه مانده دیگر؟

_ یک تک درخت بی بر _

.

گمگشته هرچه پیدا

شب، جان گرفته از سر

.

تنهائی و من و اشک

یاد وداع آخر

.

شعر مرا شکسته

عشقی که گشته پر پر ...

ناهید*

       

نشسته ام کنار لحظه کشدار انتظار

و سهم من از تو

دریچه ایست

که آسمان چرک و چروکی

همیشه منظره هایش را

به عکس های ساده و بیرنگ بدل می کند .....

       

متن آرام سادگی ام را

ذات بی نام قصه می آلود

.

آنکه می زد دم از بهانه ی عشق

در نیام فریب می آسود

.

من شبیه ترانه ام بودم

او شبیه مه ای که بود و نبود

.

شعر های مرا که پر شد از عشق

به گذشت زمانه می بخشود

.

من و چشمی به راههای بلند

او و قلبی که شد اسیر رکود

.

گوهر سرخ رنگ قلب مرا

گاه رفتن ز سینه ام بربود ....

ناهید

       

      سال نو مبارک

       

تو یه لبخندی رو لبهای خیال

تو یه افسانه و افسانه محال

تو همون شعری که نا نوشته موند

اون که قصه گفت و قصه مو نخوند

تو یه مقصدی که بی نشونه ای

معنی گریه ی بی بهونه ای

تو که اسمت آخرین پناهمه

عاشقت شدم همین گناهمه

سمت بی سوی نگاه من شدی

لحظه ای پیدا همیشه گم شدی ....

ناهید*

       

هر شب از ترانه می رسی

صبح ... از ترانه کوچ می کنی

*

خواب بوسه را نگاه کن...

راز چشم های من

برای لحظه های رفته برملاست

*

دست های تو

همیشه نور های دور را

به چشم های غرق خواب من تماس می دهند

*

سر بهانه های ساده درد می کند

تو از بهانه های ساده رد شدی

و هیچ چیز

به خاطرات روزهای رفته وصل نیست ...

*

سر بهانه های ساده ام همیشه درد می کند

بهانه ای شبیه اینکه خواب دیده ام ....

ناهید*

نوشته شده توسط ناهید گنجور در  چهارشنبه 24 بهمن 1386 و ساعت 12:02 ب.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -